Vende Nova, september 1998.
Beste vrienden van de Stichting Switzar.
Enkele maanden geleden hebben Nederland en Brazilië een prachtige wedstrijd voetbal gespeeld in Frankrijk. Volgens kenners was het de beste wedstrijd van het WK Voetbal 1998. En die wedstrijd is in gelijkspel geëindigd, een juiste uitslag, want de elftallen waren gelijk. De penalty's waren in het voordeel van Brazilië, zodat Nederland uitgeschakeld werd voor de beker. Brazilië werd enkele dagen later ook uitgespeeld door Frankrijk en de teleurstelling hier was groot. Heel het land was erop voorbereid dat het dreamteam de zo fel begeerde beker mee zou brengen. Ondanks alle treurigheid werd er toch feest gevierd. De waardering voor het Nederlandse voetbal is hier in Brazilië enorm groot en met alle reden. Maar nog groter is de waardering voor de Nederlandse "mededeelzaamheid". Ik wilde schrijven "goedgeefsheid", maar dat vind ik niet het goede woord. Het gaat namelijk over bewust meedelen van wat men bezit, omdat anderen dat niet bezitten. Ik ben er zeker van dat dit zijn oorsprong heeft in de christelijke geest, die we meegekregen hebben; helpen waar dat nodig is. Men weet hier, dat het Nederlandse volk een werkzaam volk is, maar ook dat men in Nederland bereid is mee te werken om achtergebleven groepen te steunen en te helpen.
Zo werkt een grote groep mensen al 54 jaar samen met de Stichting Switzar om kinderen in nood verder te helpen in Brazilië, met name hier in Teresopolis. En hierbij gaat het niet om het winnen van een beker, de hulp komt uit een diepe overtuiging. Soms schrijft men mij: "Och, wij hebben het hier ondanks alles toch nog goed; waarom zouden wij andere mensen, die het veel minder hebben dan wij, dan niet helpen?" en dat treft mij!
Vorig jaar heb ik u geschreven over de droom van Pater Leo
Switzar; het oprichten van een vakschool van metaalbewerkers,
mecaniciens en loodgieters. Die droom was toen pas half gerealiseerd.
Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad voordat alles netjes
voor elkaar was, maar intussen is het gebouw klaar en zijn de
eerste lessen in januari van dit jaar begonnen. Er zijn twee ingenieurs
mechanica en één onderwijzeres, die theoretische
en praktische lessen geven en een secretaresse die de administratie
bijhoudt. Deze Braziliaanse leerkrachten werken pro-Deo.
Er waren heel wat inschrijvingen, maar vanwege de gestelde eisen
konden niet alle jongens geplaatst worden in het eerste jaar.
Dit soort onderwijs kan niet aan grote groepen kinderen tegelijk
gegeven worden, juist vanwege de machines, die toezicht eisen
van de leraren. Bovendien moeten de kinderen al een zekere schoolopleiding
gehad hebben.
Zo zijn we begonnen met veertien leerlingen. In het begin waren
de lessen wel erg taai voor en, want er moest veel wiskunde gegeven
worden, een moeilijk vak voor deze jeugd. Maar met een week of
zes kon er ook met de praktijklessen begonnen worden, en dat animeerde
meer.
Francisco Itaja, de ingenieur die de organisatie van de school
op zich genomen heeft, zit verder niet stil en is er al op uit
geweest om ook werk te zoeken voor de leerlingen, nadat ze op
onze vakschool klaar zijn. Voor vier jongens heeft hij al een
toezegging gekregen op een baan. En dat is nu juist de bedoeling
van onze school.
Laten we hopen, dat dit werk aan verschillende jongens een betere
toekomst kan bezorgen, want er is natuurlijk een grote behoefte
aan goede vakmensen, die dan ook een menswaardig loon kunnen gaan
verdienen.
In februari is hier in Teresopolis in de plaatselijke krant een
artikel verschenen over de "Escola professionalizante padre
Leonardo Switzar" en dat artikel heeft een andere mogelijkheid
geschapen. Een botanicus met een bedrijf in tuinaanleg kwam zich
aanbieden om het vak van tuinieren te leren aan jongeren. En ook
dit geeft mogelijkheden voor een goede baan, zeker hier in de
buurt van Teresopolis, waar nogal wat tuinen zijn, juist omdat
het hier een toeristische streek is.
Rondom onze school was nog wat grond beschikbaar en nu onderwijst
deze man een tiental jongeren in de praktijk van het tuinieren.
Inmiddels heeft hij ook al met hen enkele uitstapjes gemaakt naar
plantentuinen rondom de stad. De cursus duurt enkele maanden,
zodat in één jaar tijd verschillende groepen kunnen
worden opgeleid.
Ik ben echt blij om u deze berichten mee te kunnen delen. Zoals
wij blij zijn met de uitvoering van onze plannen om nog beter
de arme jeugd hier in de buurt aan een goede toekomst te kunnen
helpen, zo zult u dat zeker met ons zijn, want ons werk hier is
ook het uwe. U maakt ons werk hier mogelijk.
Daarom dank ik u hartelijk, mede uit naam van allen die door u
geholpen worden.
Met vriendelijke groet,
pater Gijs de Roy, m.s.c.